Тінь Сонця:Песьня Чугайстара

У спрадвечных пушчах, дзе ня згасны зык балота,

Дзе лягла Батыя Чорна-Залатая шмота,

Часам на сьцяжынку зачарованы выходзіць

Лесавік-Чугайстар. І ціха так заводзіць:

Калі можаш, завітай да мяне ты,

Калі хочаш, паспытай маёй вады,

Калі верыш, дык мне шчыра раскажы,

Пра што ты мроіш, дзеля пазбыцца самоты...

Брамы павуціньня ад сасны і да бярозы -

Варта вось чаканьня, што пільнуе сэнс цьвярозы.

Палымнее рута, жыцьцядайна расквітае,

Ды ніхто ня бачыць! Ніхто таго ня знае!

Стогне хіжым плачам нат дрыгва на ўсім Палесьсі,

Попел пазакратаў лісьце у драўлянскім лесе.

Безнадзейна квола пахілілася таполя,

Дзьме трывожны вецер з атручанага поля.

Што мы прысьнілі, болей не вярнецца -

Казкі і мроі нібы ў дым.

Занадта рана супыніла сэрца,

Шкада памерці маладым.

Мой голас зь неба чорны крук даставіць,

Сплыве па Прыпяці вянок.

Чакайце вестак пад пахмурным Сонцам,

Пад зорак расьсяваны змрок.